دیگر، هرگز به آن مکان نرفت.

جی۵ لاین: یادش بخیر ، نوجوان که بودم ، در خانه ی پدر بزرگم ( حاج علی گل محمدی) که الان به رحمت خدا رفته است زندگی می کردیم که شب ها عادت داشت نوه هایش را دور هم جمع می کرد و برای آن ها قصه های آموزنده ای می گفت (که از دیدگاه منِ سعید ! کلاس درس های زندگی بود !) و من هم که یکی از آن ها بودم ، با کنجکاوی به گفته هایش گوش جان می سپردم . روزی تعریف می کرد :

روزگاری پسر بیست ساله ای با وسوسه ی یکی از دوستانش به محلی رفتند که زنان روسپی ، خود فروشی می کردند . او روی یک صندلی در حیاط آنجا نشست . در آنجا پیرمرد ژولیده و فرتوتی بود که حیاط و صندلی ها را نظافت می کرد .

پیرمرد در حین کار کردن ، نگاه عمیقی به پسرک انداخت و سپس پیش او آمد و پرسید :

« پسرم چند سالت است ؟»

گفت : « بیست سالم است . »

پرسید : « برای اولین بار است که اینجا می آیی ؟»

گفت : « بله . »

پیرمرد آه پردردی از ته دل کشید و گفت : « می دانم برای چه کاری این جا آمده ای ، به من هم مربوط نیست . ولی پسرم آن تابلو را بخوان .»

پسرک به طرف تابلویی رفت که در یک قاب چوبی کهنه به دیوار آمیخته بودند . سپس با صدایی لرزان شروع به خواندن شعر تابلو کرد:

گوهر خود را مزن بر سنگ هر ناقابلی

صبر کن تا گوهر شناس قابلی پیدا شود

آب پاشیدن بر زمین شوره زار بی حاصل است

صبر کن تا زمین بایری پیدا شود

قطرات اشک پیرمرد بر گونه های چروکیده اش می غلطید . اشکش را پاک کرد و بغضش را فرو داد و گفت : پسرم ، روزگاری من هم به سن تو بودم و به این جا آمدم ، چون کسی را نداشتم که به من بگوید : لذت های آنی ، غم های آتی در بر دارد .

کسی نبود که در گوشم بگوید :

ترک شهوت ها و لذت ها سخاست    

هرکه در شهوت فرو شد بر نخاست

کسی را نداشتم تا به من بفهماند :

به دنبال غرایز جنسی رفتن ، مانند لیسیدن عسل است و بر روی لبه ی شمشیر ، عسل شیرین است ، اما زبان را به دو نیم می کند .

کسی به من نگفت :

اگر لذت ترک لذت بدانی    

دگر لذت نفس را لذت ندانی

کسی نبود که به من بگوید :

در جوانی پاک بودن شیوه ی پیغمبری است

ور نه گبری به پیری می شود پرهیزگار

و هیچ کس این ها را به من نگفت و حالا که :

جوانی صرف نادانی شد و پیری پشیمانی  

دریغا ، روز پیری آدمی هوشیار می گردد

پیرمرد این را گفت و دست بر پیشانی گذاشت و شروع به گریستن کرد .

چیزی در درون پسرک فرو ریخت . حال عجیبی داشت ، شتابناک از آن جا بیرون آمد و در حالی که شعر پیرمرد را زیر لب زمزمه می کرد : گوهر خود را مزن بر سنگ هر ناقابلی …

و دیگر ، هرگز به آن مکان نرفت .

جی۵ لاین . کام

خاطره ای از دوست خوبمون : آقای سعید گل محمدی-برگرفته از کتاب ” از کوتهی توست که دیوار بلند است.”

ارسال شده از: تهران

منبع تصویر:آرشیو

هر پنجشنبه، یکی از خاطرات ارسالی توسط بازدیدکنندگان منتشر خواهد شد، برای مطالعه سایر خاطره ها به صفحه “لیست خاطره های مثبت” و جهت ارسال خاطره خود به صفحه “ارسال خاطره” مراجعه فرمایید!

برچسب ها: , , , , , , ,

0 0 رای ها
امتیازدهی به مقاله
guest
7 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها
طیبه
طیبه
11 سال قبل

واقعا خیلی اموزنده بود.
شاید اگه خیلی از جونای ما با شعر نصیحت بشن از خیلی از اشتباهاتشون جلو گیری بشه.

فرناز
فرناز
11 سال قبل

جالب وبسیارآموزنده وزنگ هشداری بود که کاش این مطالب رو توکتابهای درسی بذارن هزاربار بدردبخورتراز تکرارمکررات تاریخی هست وووو.

آن پیرمرد بیچاره که درواقع چراغ راه اون جوون 20 ساله بوده وخداسرراهش قرارش داده تامانع سقوطش باشه چه حکیمانه
موضوع رومطرح وجان کلام رو اداکرده … زندگی کاه انسانو توسراشیبی میندازه وواسه همه بنوعی پیش میاد فقط باید آهسته
گام برداشت وآخر جاده رو … مجسم کرد ویه جایی ترمز روکشید ………..

مینا
مینا
11 سال قبل

همون پسر بیست ساله یه امادگی ذهنی داشته که حرف ها ی پیرمرد داستان به روح و جانش نشسته …اصلا بعید نیست که این پیرمرد مونده اونجا و هر کسی که میاد این صحبت ها رو باهاش میکنه و البته روی همه اثر نمیذاره…و خیلی هم دور از ذهن نیست که مخاطب های حرفاش بخوان بگن بی خیال بابا …یا مسخره اش کنن و بگن برو جارو ات رو بزن و کاری هم با ما نداشته باش… 😥
من حضور داشتن در لحظه رو از این خاطره ی قشنگ گرفتم ….
بسیار زیــــــــبا بود
ممنونم

صحرا
صحرا
11 سال قبل

اولین نکته ای که با خوندن این خاطره ازش لذت بردم اون حس صمیمیتی بود که بین پدر بزرگ و نوه ها وجود داره … این که همه هر شب! کنار هم بشینن و مثل الان تلویزیون نگاه نکنن و با هم از درس های زنگی حرف بزنن … البته درسته که داستان به سال های قبل برمی گرده و شاید تلویزیون خیلی رواج نداشته ولیکن از هر دری حرفی زدن هم کمی نادره…اونم این حرفا! نمیدونم واقعا انقد رک و بی پرده صحبت کردن مفیده ؟ 100%شرایط حریم و حیا ی الان با گذشته متفاوته و الان پدر و… بیشتر بخوانید

shahzad
shahzad
11 سال قبل

حقیقتا نمیدونم چی بگم. یعنی پر حرفم اما برایند گیری از ذهن مشوش و اشفته و دل پر حرف سخته. نمیدونم واقعا مشکل از کیه یا چیه نمیدونم از بی ایمانی ماست، از بد نشون دادن دینی که واقعا میتونه زندگی ادم رو نجات بده، از هوس های افسار گسیخته یا از 1001 مشکلی که سر راه ازدواج جوان ها به هر دلیلی وجود داره …؟ نمیدونم واقعا نمیدونم مشکل از چیه که برا اون قسمت دعا کنم. اما فقط یه چیز از خدا میخوام اینکه ما رو دریابه. خدایا دریاب و ما رو از هر انچه که غیر تو… بیشتر بخوانید

صحرا
صحرا
11 سال قبل
پاسخ به  shahzad

:chic: :chic: :chic: :yes: